ਆਓ ਰਲ੍ ਕੇ ਬੈਠੀਏ ਅਤੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰੀਏ

ਅੱਜ ਦਾ ਯੁੱਗ ਸਾਇੰਸ ਦਾ ਯੁੱਗ ਹੈ.ਅਜਿਹਾ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹੀ ਆਖਦੇ ਹਾਂ.ਸ਼ਾਇਦ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਅੱਜ ਦੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਆਦਮੀ ਇੱਕਲਾ ਪੈ ਗਿਆ ਹੈ.ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇੱਕਲੇ ਹੀ ਹਾਂ.

ਗੱਲਾਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਮਾਂ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣੀਆਂ ਜਾਂ ਪਿਉ ਕੋਲੋਂ ...

ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਗੱਲਾਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਮਾਨ ਕੋਲੋਂ ਹੀ ਸੁਣੀਆਂ ਜਾਂ ਪਿਉ ਕੋਲੋਂ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲੋਂ ਤਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਹੀ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ.ਮੇਰੀ ਹਰ ਤਰਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਮਾਂ ਹੀ ਛੁਪਾਉਂਦੀ ਸੀ.

ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸਿਖਾ ਸਕਦਾ

ਕੋਈ ਵੀ ਆਦਮੀ ਜੇਕਰ ਕਹੇ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲਕੇ ਵੀ ਇਸ ਤਥ ਤੋਂ ਅਨਜਾਨਹੋਵੇ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀ ਸਿਖਾ ਸਕਦਾ.ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਸਿਖਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਸਿਖਣਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ.

ਰੱਬ ਸਭ ਦੇਖਦਾ ਹੈ.

ਅਸੀਂ ਅਕਸਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਸੁਣੀਆਂ ਹੈ ਕਿ ਰੱਬ ਸਭਕੁਝ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਜੇਕਰ ਉਹ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਫ਼ਸੇ ਹੋਏ ਹਾਂ.ਕੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੱਬ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ ਭੈ ਨਹੀਂ ਹੈ ?

ਸ਼ੋਂਕ ਦਾ ਕੋਈ ਮੁੱਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ.

ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸ਼ੋਂਕ ਦਾ ਕੋਈ ਮੁੱਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਇਹ ਗੱਲ ਵੈਸੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸਹੀ ਹੈ.ਮੈਨੂੰ ਕਿਤਾਬਾਂ ਪੜਨ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸ਼ੋਂਕ ਹੈ,ਜੇਕਰ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਕਿਤਾਬ ਪਸੰਦ ਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਕੀਮਤ ਕਿਉਂ ਦੇਖਾਂ ...?

Thursday, February 26, 2015

ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਖਿੜਕੀ

ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਜਿਹੇ ਟੀ.ਵੀ.ਸੀਰੀਅਲ ਆਏ ਹਨ ਅਤੇ ਹੁਣ ਵੀ ਚਲ ਰਹੇ ਹਨ ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਦੇਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅੱਜਕਲ  ਕਲਰ ਟੀਵੀ ਚੈਨਲ ਤੇ "ਆਸ਼ੋਕ ਸਮਰਾਟ" ਦੇ ਸੰਬਧ ਵਿੱਚ ਹੈ।ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਬੇਟਾ ਬੜੀ  ਹੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਾਲ ਦੇਖਦਾ ਹੈ।ਉਸਦੀ ਦੇਖਾ- ਦੇਖੀ ਅਸੀਂ ਵੀ ਪਰਿਵਾਰ ਸਹਿਤ ਜਾਣਕਾਰੀ ਭਰਪੂਰ ਇਹ ਨਾਟਕ ਦੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ।ਭਾਵੇਂ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਬਹੁਤ ਕੁੱਝ ਦਸਦੇ ਹਨ ।ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਟਕਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹੈ ਕਿ ਬੱਚੇ ਰੂਚੀਕਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਇਤਿਹਾਸ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।ਕਿਉਂਕਿ ਬੱਚੇ ਪੜੀ ਹੋਈ ਗੱਲ ਤਾਂ ਭੁੱਲ ਸਕਦੇ ਹਨ ਪਰ ਉਹ ਇਸ ਨਾਟਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਇਤਿਹਾਸ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲ ਸਕਦੇ ।ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਨਾਟਕ ਬਣਦੇ ਰਹਿਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
     ਇਸਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਨਾਟਕ ਚੰਦ੍ਰਗੁਪਤ ਮੋਰਿਆ ਬਾਰੇ ਆਉਂਦਾ ਸੀ.ਮੇਰੀ ਬੇਟੀ ਨੂੰ ਉਹ ਨਾਟਕ ਇੰਨਾ ਵਧੀਆ  ਲਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਗੁਪਤ ਮੋਰਿਆ ਅਤੇ ਚਾਣਕਿਆ ਬਾਰੇ ਸਾਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾਟਕ ਦੇਖ ਕੇ ਹੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ .ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਕਦੇ  ਵੀ ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਦੇਖਦੀ ਹੈ ਤਾਂ  ਚੰਦ੍ਰਗੁਪਤ ਮੋਰਿਆ ਬਾਰੇ ਬੜੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੜਦੀ ਹੈ .ਇਸੇ ਤਰਾਂ ਅੱਜਕਲ ਹੁਣ ਉਹ  ਅਸ਼ੋਕ ਮੋਰਿਆ ਬਾਰੇ ਬਣਿਆ ਨਾਟਕ  ਦੇਖ ਰਹੇ  ਹਨ.
     ਮੇਰਾ ਖਿਆਲ ਹੈ ਕਿ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ  ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਐਜੁਸੇਟ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਬਚਿਆਂ ਨੂੰ  ਨਾਟਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣੇ ਪਾਠਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਈ ਸਕੀਮ ਬਣਾਵੇ .ਅਧਿਆਪਕ ਉਸ ਨਾਟਕ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਵਲੀ ਬਣਾਕੇ ਬਚਿਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਪਾਠ ਬਾਰੇ ਅਭਿਆਸ ਅਤੇ ਦੁਹਰਾਈ ਕਰਵਾ ਸਕਦੇ ਹਨ.ਜਦਕਿ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਛੋਟੇ ਬਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਖੋਜ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ .ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਤੇ ਬਣੀਆਂ ਵੀ ਹੋਈਆਂ ਹਨ , ਪ੍ਰੰਤੂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਉਣ ਦੀ ਕੋਈ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਬਣਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ.ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੰਗਲ ਢਿਲੋਂ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਫਿਲਮ -"ਸਰਬੰਸਦਾਨੀ ਸ਼੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ " ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ .ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਫਿਲਮ ਸਿੱਖ -ਇਤਿਹਾਸ  ਪਖੋਂ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਲੱਗੀ ਸੀ.ਇਹ ਫਿਲਮ ਅੱਜ ਵੀ ਦਸਵੀਂ ਜਮਾਤ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ.ਕਿਓਂਕਿ ਦਸਵੀਂ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬ ਦੇ  ਇਤਿਹਾਸ ਬਾਰੇ ਪੜਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਭਾਰਤੀ ਇਤਿਹਾਸ ਬਾਰੇ ਪੰਡਿਤ ਨਹਿਰੂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ  "ਭਾਰਤ ਇੱਕ ਖ਼ੋਜ " ਬਾਰੇ ਬਣਿਆ ਸੀਰੀਅਲ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੈ.ਇਹ ਨੈਸ਼ਨਲ ਚੈਨਲ ਉੱਤੇ ਦਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ .ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਸਤੇ ਤਾਂ ਵੈਸੇ " ਹਿਸਟਰੀ ਚੈਨਲ " ਵੀ ਅੱਜਕਲ ਚਲ ਰਹੇ ਹਨ.
        ਹਰੇਕ ਬੰਦਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਸ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੱਚਾ  ਹੁੰਦਾ  ਸੀ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਇਤਿਹਾਸ ਬਾਰੇ ਜੋ ਪੜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਉਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਿੰਨਾਂ ਕੁ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਸੀ ,ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਕਹਾਣੀ ਯਾਦ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ,ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੂਚੀਕਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੁਣਾਈ ਗਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ.ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਤੋਂ ਕਿੱਸੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਦੇ ਸੀ .ਜਿਵੇਂ  ਪੂਰਨ ਭਗਤ,ਹੀਰ ਰਾਂਝਾ ਆਦਿ .ਇਸੇ ਤਰਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੜਿਆ ਗਿਆ ਨਿੱਤ ਨੇਮ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਜਦਕੇ ਜਿਆਦਾਤਰ ਗਿਆਨ ਤਾਂ ਉਮਰ ਅਤੇ ਦਿਮਾਗੀ ਵਿਕਾਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ.
    ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਇਹ ਸੋਚ ਰਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਛੋਟੀ ਉਮਰੇ ਸਥਾਨਕ  ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ.ਉਸਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਅਤੇ ਫਿਰ ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹਿਦਾ ਹੈ.ਇਹ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਰਾਇ ਹੈ ,ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕੋਈ ਇਸ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਨਾ ਹੋਵੇ.

Sunday, February 22, 2015

ਰੋਗੀਆਂ ਬਾਰੇ ਡਾਕਟਰ ਕੀ ਸੋਚਦੇ ਹੋਣਗੇ ........?

My old friends
ਜਦੋਂ ਬੰਦਾ ਬੀਮਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ .ਓਹ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਟੱਕ ਨਜ਼ਰਾਂ ਗਡਾਈ ਜ਼ੀਰੋ ਵਿੱਚ ਦੇਖਣਾ ਹੀ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ.ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸਦਾ ਦਿਮਾਗ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸੈਰਾਂ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ.ਕਦੇ ਕਦੇ ਉਹ ਆਮ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸੁਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਕਹਾਵਤਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ.ਅਤੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਊਟ-ਪਟਾਂਗ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ.ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਉਦੋਂ ਹੀਂ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਬਿਮਾਰੀ ਤਾਂ ਬਿਮਾਰੀ ਹੀ ਹੈ. ਭਾਵੇਂ ਛੋਟੀ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਵੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਸਤੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਬੰਦਾ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ.
        ਦੇਖਣ ਨੂੰ  ਭਾਵੇਂ ਸਿਰਦਰਦ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜੇਹੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਲੱਗਦੀ ਹੋਵੇ ਪਰ ਰੋਗ ਤਾਂ ਰੋਗ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ.ਕੋਈ ਵੀ ਆਦਮੀ ਰੋਗੀ ਬਣਕੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ.ਅਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਰੇ ਡਾਕਟਰ ਸੋਚਦੇ ਹੋਣਗੇ ਕਿ ਵਧ ਤੋਂ ਵਧ ਲੋਗ ਬੀਮਾਰ ਪੈਣ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਚਲਦਾ ਰਹੇ.ਮੈ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਇਹੀ ਗੱਲ ਬਾਰੇ  ਡਾ.ਸੁਸ਼ੀਲ ਅੱਗਰਵਾਲ ਜਿਸ ਕੋਲ ਮੈਂ ਕੁਝ ਦੇਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ ਪੁਛਿਆ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਡਾਕਟਰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇਹੀ ਪ੍ਰਾਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਵੀ ਮਰੀਜ਼ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਆਵੇ ਉਹ ਜਲਦੀ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇ .ਕਈ ਵਾਰੀ ਗੱਲਾਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚੁਟਕੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ .ਇਸੇ ਤਰਾਂ ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਮਿੱਤਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਘਰ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਨੇ ਕਿਹਾ ਇੰਝ ਲਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਾਫੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਅਸੀਂ ਨਾਨਕੇ ਘਰ ਆਏ ਹੋਏ ਹਾਂ. 

  --  ਓਮੇਸ਼ਵਰ ਨਾਰਾਇਣ  --

Saturday, February 21, 2015

ਦੁਨੀਆਂ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸਟੇਜ ਹੈ।

ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸਟੇਜ ਹੈ।ਸਟੇਜ ਉੱਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਆਪਣਾ ਕਿਰਦਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਢੰਗ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਭਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਏ ।
   ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੋ ਕੁ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੇਰੇ ਘਰ ਦੀ ਨਾਲ ਲਗਦੀ ਦਿਵਾਰ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ੳਹਨਾਂ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੈ।
ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਘਰ ਜਾਣ ਲਈ ਕੱਪੜੇ ਦੀ ਅਲਗ ਦਿੱਖ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ,ਅਤੇ ਮੋਤ ਵਾਲੇ ਘਰ ਜਾਣ ਲਈ ਅਲੱਗ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਿੱਖ ਲੋੜੀਂਦੀ ਹੈ । ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਅਲੱਗ ਅਲੱਗ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਲਈ ਨਿਭਾਈ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਭੂਮਿਕਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸਦਾ ਇਹਸਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਵਾਕਈ ਦੁਨੀਆਂ ਇਕ ਸਟੇਜ ਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹਰ ਰੋਜ਼  ਅਲੱਗ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼  ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ ।

Thursday, February 19, 2015

अविनाशी सनातन पुरुष परात्पर ब्रह्म भगवान् श्री कृष्ण


ਮੇਰੇ ਸਕੂਲ ਦੇ ਮੇਰੇ ਸਾਥੀ ਅਧਿਆਪਕ ਸ਼੍ਰੀ ਰਵੀ ਸ਼ੰਕਰ ਸ਼ਰਮਾ ਜੀ ਮੇਰੇ ਪਰਮ ਮਿੱਤਰ ਹਨ.ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਰੱਬੀ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ.ਉਹ ਜਲੰਧਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ ਸ਼੍ਰੀ ਗੀਤਾ ਜੇਯੰਤੀ ਮਹੋਤ੍ਸਵ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ-ਧਰਤਾ ਵੀ ਹਨ .ਸਾਹਮਣੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਹੈ ਅਤੇ ਨੀਚੇ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲਿਆ ਇੱਕ ਲੇਖ ਦਾ ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਮੈਂ ਲਿਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ .ਇਹ ਲੇਖ ਪੰਜਾਬ ਕੇਸਰੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ.
            ਸ਼੍ਰੀ ਰਵੀ ਸ਼ੰਕਰ ਸ਼ਰਮਾ ਜੀ ਦੀ ਹਿੰਦੀ ਅਤੇ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਉੱਤੇ ਚੰਗੀ ਪਕੜ ਹੈ. ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਭਾਸ਼ਣ ਵੀ ਕਾਫੀ ਦਮਦਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਹੈ.ਹੇਠਾਂ ਲਿਖਿਆ ਲੇਖ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪ੍ਰੋੜਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ .

अविनाशी सनातन पुरुष परात्पर ब्रह्म भगवान् श्री कृष्ण

परात्पर ब्रह्म ,सब के आदि कारण, आदि-अंत से रहित,माया से परे,सभी भूत प्राणियों के सनातन बीज ,सर्वलोक महेश्वर,सभी प्राणियों के सुह्यदय,वेदों तथा उपनिषदों द्वारा जानने योग्य ,सभी जीवों दे एकमात्र आश्रय एवं भगवान् कृष्ण हैं,ऐसा सभी पुराणों एवं धर्म ग्रंथों डा सार तत्व है . वह श्री हरि भगवान् ,जब जब पृथ्वी पर अधर्म बढ़ता है, सत्य ,अहिंसा, दया, करुणा इत्यादि धर्म के मूलभूत सिधान्तों का परित्याग कर जब आसुरी प्रवृति के लोग अपने मनमाने आचरण से समाज को दूषित करते हैं तब भक्तों के रक्षार्थ तथा उद्दार हेतु हर युग में प्रकट होते हैं तथा धर्म की स्थापना करते हैं .
  श्री गीता जी में भगवान् अपने श्री मुख से इसकी उदघोषणा करते हैं “धर्मसंस्थापनार्थाय संभवामि युगे-युगे.”
      भाद्रपद मास की कृष्ण पक्ष की अष्टमी को,रोहिणी नक्षत्र में अर्द्धरात्रि को भगवान् श्री कृष्ण का प्राकट्य कंस के कारागार में, देवकी तथा वसुदेव की आठवीं संतान के रूप में हुआ. भगवान् श्री कृष्ण ने मथुरा की प्रजा को न केवल कंस के अत्याचारों से मुक्त कराया अपितु भयंकर असुरों का असुरों का संहार कर समाज को भयमुक्त किया. श्रीमदभागवत महापुराण में भगवान् श्री कृष्ण की बाल-लीलाएं अत्यंत मनोहारी तथा आनंद प्रदान करने वाली हैं.
भगवन श्रीकृष्ण माया के बंधन से छुड़ाने वाले हैं.उनकी भक्ति से मनुष्य कर्मबंधन से मुक्त होकर सहज ही परमपद प्राप्त कर लेता है.सभी दैवी शक्तियों ने भगवान् श्रीकृष्ण की भक्ति क्र ही शक्तियां प्राप्त कीं और सभी लोगों में पूज्य हुईं, ऐसा पुराणों का कथन है. सभी देवता भगवान् श्री कृष्ण द्वारा विधान किए गये फलों को ही प्रदान करते हैं .इसलिए श्री कृष्ण जन्माष्टमी पर भगवान् श्रीकृष्ण के निमित्त किया जाने वाला व्रत सभी अभीष्ट वर प्रदान करवाने वाला होता है.
     भगवान् श्री कृष्ण नित्य रूप से गोपवेश में अपनी परम आह्लादिनी शक्ति श्री राधा जी के साथ द्विभुज रूप में शाश्वत गोलोक धाम में निवास करते हैं तथा चतुर्भुज रूप में लक्ष्मी जी संग वैकुंठ में निवास करते हैं.मोह तथा आसक्ति का परित्याग करने वाले ,सब भूतप्राणियों में द्वेष भाव से रहित,इच्छा द्वेष इत्यादि विकारों से मुक्त, ऐसे सदा अपने चित्त को भगवान् में लगाने वाले भक्त ,वैकुंठ तथा गोलोक धाम जाने के अधिकारी होते हैं .

एक भक्त की पूंजीभगवान् की भक्ति ही होती है. भक्त सुदामा ,यशोदा नंदराय जी,देवकी,वासुदेव ,अर्जुन,शबरी,हनुमान जी ,विभीषण इत्यादि असंख्य भक्तों ने अपना सर्वस्व भगवान् के आत्मसम्मान को सर्वोपरि स्थान दिया. 

Wednesday, February 18, 2015

ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਮਿਹਨਤ

ਸਕੂਲ ਸਟਾਫ਼ ਖੁਦ ਲਗਾਏ ਹੋਏ ਪੋਦਿਆਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦੇ ਹੋਏ 
         
ਇੱਕ ਆਮ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਪੂਰਾ ਜੀਵਨ ਉਸਦੇ ਸਕੂਲ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਸਮਰਪਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ .ਸਾਡਾ ਸਮਾਜ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਕਿਸ ਤਰਾਂ ਦਾ ਨਜਰੀਆ ਰਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਉਹ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਬੇਵਸੀ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ.ਪ੍ਰੰਤੂ ਇੱਕ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਨੇੜਿਉਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਬੇਚਾਰਗੀ ਜਾਂ ਬੇਬਸੀ ਸਮਝ ਆਉਣ ਲਗਦੀ ਹੈ .ਉਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਕਲਾਕਾਰ ਹੈ ਜੋ ਪਥਰਾਂ ਨੂੰ ਘੜਕੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਫੂਕਦਾ ਹੈ.ਉਸਦੀਆਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਕਲਾਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਸ਼ੋਭਾ ਪਾਂਦੀਆਂ ਹਨ .ਪ੍ਰੰਤੂ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਹਮੇਸ਼ਾਂ  "ਦੋ ਦੁਨੀ ਚਾਰ" ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕਪੂਰ ਵਰਗਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ .ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਥੁੜਾਂ ਭਰਪੂਰ ਜਿੰਦਗੀ ਜਿਉਂਦਾ ਹੈ .ਕਈ ਵਾਰ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਹੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਜਿੰਦਗੀਆਂ ਚਿੜੋੰਦੀਆਂ ਹਨ .ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਚੁਪਚਾਪ ਉਸ ਮੰਦਿਰ ਦੀ ਹਰ ਇੱਕ ਇੱਟ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ.
     ਮੋਜੂਦਾ ਪੀੜੀ ਬਹੁਤ ਚੋਗੀਰਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲੀ ਹੈ.ਅਧਿਆਪਕ ਨਵੀਂ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਪੀੜੀ ਵਿੱਚਕਾਰ  ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਕੜੀ ਹੈ ਜੋ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਸਮਝ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀ ਤੋਂ ਨਵੀਂ ਪੀੜੀ ਨੂੰ ਸੋੰਪਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਅਤੇ ਵਿਗਿਆਨਕ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਜਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ .ਕਦੇ ਕਦੇ ਸਮਾਜ ਉਸਨੂੰ ਵਿਹਲਾ ਵੀ ਆਖਦਾ ਹੈ .ਇਹ ਗੱਲ ਉਸਦੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਕਿ ਉਹ ਇਸਦਾ ਕਿ ਸਪਸ਼ਟੀਕਰਨ ਦੇਵੇ.ਕਿਓਂਕਿ ਉਸਦਾ ਕਿੱਤਾ ਭਾਵਵਾਚਕ ਨਾਮ ਦੀ ਤਰਾਂ ਹੈ ,ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜੀ ਤੋੜ ਮਿਹਨਤ ਤਾਂ ਹੋ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ .ਪਰ ਕਦੇ ਨਜਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ . ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆਂ ਆਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਰੱਬ ਤਾਂ ਹੈ ਪਰ ਓਹ ਨਜਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ .ਉਸੇ ਤਰਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਹੈ ਜੋ ਉਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਕਰ ਤਾਂ ਰਿਹਾ ਹੈ ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ .
                                       
                                       ਸਕੂਲ ਦੀ ਖੇਡ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਦਾ  ਬਾਰਿਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਾ ਨਜ਼ਾਰਾ 

Tuesday, February 17, 2015

ਪਹਿਲਾ ਸਫ਼ਾ

ਮੇਰਾ ਪਹਿਲਾ ਪੰਨਾਂ 

ਇਹ ਮੇਰੇ  ਜੀਵਨ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਪੰਨਾ ਹੈ ਜੋ ਨਵੀਂ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਨਾਲ ਲਿਖਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ .ਪੁਰਾਣੇ ਬਜੁਰਗ ਲੋਕ ਕਦੇ ਕਦੇ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਅਫਸੋਸ ਤਾਂ ਜਰੂਰ ਹੀ ਕਰਦੇ ਹੋਣਗੇ ਕਿ ਉਹ ਅੱਜ ਦੇ ਜਮਾਨੇ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ  ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੋਏ . ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਜਕਲ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕਤੰਤਰ ਵਿੱਚ ਨਵੀਂ ਪੀੜੀ ਹਰ ਤਰਾਂ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਤੰਤਰ ਸੋਚ ਵਾਲੀ ਹੈ.
          ਜੀਵਨ ਦੇ ਹਰ ਪਹਿਲੂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸੋਚ ਆ ਰਹੀ ਹੈ .ਜਿਥੇ ਵਿਗਿਆਨ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਉਨਤੀ ਕੀਤੀ ਹੈ ਉਥੇ ਇਕ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਇਹ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਮਾਨਵਤਾ ਵੀ ਕਿਦਰੇ ਗਵਾਚਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ .